Het jaar 4 n.W. begint bij de San Antonio Spurs. Deze keer zonder boeddhistische tempels in de Himalaya, kung-fu en exotische ervaringen. Alleen de drang om het verlies in de vorige finales goed te maken, om het verhaal op te bouwen van een team dat alleen nog vooruit kan.
Cijfers, resultaten van het vorige seizoen, een blik op de selectie en de toekomstige vrije agenten, de doelen voor het seizoen, de speler om in de gaten te houden en een voorspelling voor de franchise.
Zo gaan ze het seizoen in
De Spurs braken alle verwachtingen die er afgelopen zomer over hen bestonden. Het vorige seizoen was bedoeld om boven het hoofd van de elite uit te steken en te groeien dankzij Victor Wembanyama en het offensieve duo dat zij samen met De’Aaron Fox zouden opbouwen. Ze maakten er uiteindelijk een historisch team van dat in het reguliere seizoen gewoon en middelmatig werd, en hun regicide eindigde in de Finales van het Westen.
“Je kunt Wemby geen grenzen stellen”, zou die ander zeggen. Maar nu ook niet meer aan Stephon Castle en Dylan Harper, die de facto twee van de meest complete buitenspelers van de hele competitie zijn, ondanks dat ze respectievelijk twee en één jaar ervaring in de competitie hebben. Het is die verwachte interne groei en de komst van een bewezen veteraan als Tobias Harris die ervoor zorgt dat zij als favoriet worden gezien, zonder iemand te ontzien, en wachten tot OKC weer gezond wordt.
Hiërarchie ordenen met De’Aaron Fox
Het grote vraagteken waarmee het seizoen bij de San Antonio Spurs begint, is De’Aaron Fox. Anderhalf jaar geleden verbond de franchise zich aan hem tot 2030, en door eigen en externe omstandigheden heeft hij een vreemde plek in de commandostructuur ingenomen, waar hij eigenlijk de tweede man aan boord zou moeten zijn.
Van buitenaf lijkt het eenvoudig om Fox zijn rang af te nemen en die aan Castle en Harper te geven. Maar het wordt ingewikkeld als je bedenkt dat, wanneer je hun salarissen voor dit jaar optelt, zij nog steeds bijna 37 miljoen dollar minder verdienen dan de oud-speler van de Sacramento Kings.
Fox was de grote schuldige van de 4-1 nederlaag van de Spurs in de vorige finales. Hij was naar het team gekomen om vanuit zijn zelfstandigheid de wedstrijden af te maken waarin Wemby er niet bij kon. Mitch Johnson vertrouwde daarom op de Meest Beslissende Speler van 2023 om in de meest kritieke momenten van het seizoen de bal in handen te hebben, en die bleef hem uiteindelijk iets schuldig. Fox noteerde een 2/9 aan veldpogingen (22%, het slechtste percentage van beide teams), kwam nooit naar de vrijeworpenlijn en gaf in de finales slechts 3 assists tegen 2 balverliezen in de clutch.
Die poging tot een layup die OG Anunoby eerder blokkeerde voor de palmeo de todos los tiempos zal moeilijk uit het hoofd te zetten zijn.
Fox speelde een groot deel van de playoffs geblesseerd, maar hij weet zelf dat dat geen excuus is voor zijn prestaties op het veld. “Ik heb het geluk dat ik de bladzijde heb kunnen omslaan”, vertelde hij enkele dagen geleden aan de San Antonio Express-News. “Ik denk erover na, maar het is een nieuw seizoen. Een nieuwe dag”.
Het is een feit dat de Spurs nog steeds een speler met zijn creatieve profiel en scoringstalent nodig hebben. Al hebben ze de oplossing mogelijk recht voor hun neus. En nee, het gaat er niet om hem in februari een uitweg te bieden.
Alles tegelijk, overal
In zijn eerste jaar als officiële headcoach van de Spurs toonde Mitch Johnson zich een coach die niet bang is om dingen bij te stellen. Vooral opvallend waren de rotaties op de posities 3 en 4, die de beste versie van het team naar boven haalden zodra Julian Champagnie zich als basisspeler had gevestigd.
Daarom viel het zo op hoe weinig hij zijn drie spelmakers tijdens het reguliere seizoen samen op het veld zette.
Fox, Castle en Harper speelden in 18 wedstrijden van het reguliere seizoen slechts 25 minuten samen. Meer tijd samen op het veld doorbrengen moet een van de doelen van Johnson dit seizoen zijn. Te meer nu hij met een ‘vier’ als Tobias Harris beschikt om Wemby te helpen bij het spelen onder het bord. En tegelijkertijd Dylan Harper vaker de leiding over de wedstrijden geven, al kan dit vanzelf gaan zolang de jongen de ontwikkeling en persoonlijkheid blijft tonen die hij vorig seizoen liet zien.
Op papier moet dit ervoor zorgen dat Fox en Wembanyama niet alle verantwoordelijkheid dragen in de kritieke momenten van wedstrijden, en dat het team zijn spel kan diversifiëren in situaties die vooral in de playoffs moeilijk waren.
De enige contender die is verbeterd
Afgezien van de ontwikkeling van de spelers die er al waren, is San Antonio het enige van de drie favorieten dat er in de afgelopen transferperiode niet op is achteruitgegaan. Sterker nog, het is het enige team dat een significante aanwinst aan zijn selectie heeft toegevoegd.
Oklahoma City Thunder en New York Knicks zijn gedwongen om sleutelspelers te laten gaan vanwege de tweede apron. Vooral bij de Knicks, die de interne kracht verliezen die hen tot het ideale team maakte om de invloed van Wembanyama tegen te gaan.
Tobias Harris was af en toe de meest consistente speler in de aanval van de Pistons in de playoffs. Niet zo doorslaggevend als Cade Cunningham, natuurlijk, maar wel de enige die zijn eigen punten kon maken wanneer de MVP-kandidaat geen kracht meer had. Die kwaliteit sluit perfect aan bij het grootste gebrek dat de Spurs in het afgelopen naseizoen lieten zien. Maar Harris vult vooral een duidelijke leegte op de positie van power forward.
Jarenlang was Harris een contractspeler die eerder op de nullen van zijn salaris dan op zijn prestaties werd beoordeeld. Hij komt naar San Antonio zonder dat stigma en heeft in Detroit al bewezen een onderscheidende speler te zijn die de aanval ruimte geeft, vanuit de post kan scoren, extra lengte aan de borden toevoegt en defensief veelzijdig is. Dat wil zeggen dat hij komt om de fysieke dominantie van de Spurs te versterken en tegelijkertijd hun scherpe kantjes weg te halen. Vooral door de omvang die het team nodig had op de vleugels, die Champagnie alleen moest bezetten.
De speler om in de gaten te houden: Victor Wembanyama
Hoe lang geleden was het dat een speler die velen al als de beste ter wereld beschouwen, zoveel ruimte voor verbetering liet zien? Victor Wembanyama kan de meest onderscheidende speler van de NBA zijn, simpelweg door de absurde zwaarte die hij aan beide kanten van het veld vertegenwoordigt. Alleen hem aanvallen en verdedigen vraagt een concentratie en uitputting die voor de meeste van de competitie onhaalbaar is. Oklahoma heeft op cijfers de beste verdediging, maar San Antonio is het moeilijkst aan te vallen door de pure aanwezigheid van de alien (en een batterij buitenspelers aangevoerd door Stephon Castle die ook weinig weerga kennen).
Deze realiteit gaat samen met de paradox dat de Fransman in offensief opzicht nog grotendeels een werk in uitvoering is. Deels door een gebrek aan noodzaak, maar ook door individuele ontwikkeling heeft Wemby nog niet dat punt van constante dominantie in de aanval bereikt. Hij drukt de context niet nacht na nacht zijn stempel op zoals Nikola Jokic, Shai Gilgeous-Alexander, Luka Doncic of Giannis Antetokounmpo dat doen. Het is natuurlijk te veel gevraagd om in zijn derde jaar al dat niveau van excellentie te bereiken. De impact is wat hij is, maar hij moet ook op slechte dagen productief zijn en de afstand tussen die dalen en de avonden waarop hij onstopbaar lijkt, verkleinen.
Dit draait vooral om het consistenter vinden van zijn gebieden van dominantie en het rijpen in besluitvorming. Want Fox wordt zwaar afgerekend, en Wemby maakt ook grove fouten op cruciale momenten in de afgelopen playoffs. Die worden vergeven vanwege zijn status en leeftijd.
Waarschijnlijk staan we aan het begin van het seizoen waarin we de fase van fascinatie met de Franse alien achter ons gaan laten. En het is ook het dichtst bij een definitieve versie die de hele competitie zou moeten doen huiveren. Bovendien heeft de Mahatma Gandhi van het basketbal afstand gedaan van een deel van het contract dat hij zou kunnen ontvangen, zodat zijn team op korte termijn nog in de marge kan groeien voordat Castle en Harper moeten worden herkend. God heeft zijn favorieten.
De voorspelling van nbamaniacs
We zouden het zomaar kunnen hebben over een team dat opnieuw meer dan 60 overwinningen behaalt. Alles behalve een plek bij de twee beste teams van het Westen zal een teleurstelling zijn. Hoewel dat niet hun belangrijkste doel zou moeten zijn.
Hun ideale seizoen draait meer om het in balans brengen van de verantwoordelijkheden onder hun drie spelmakers, dat Harper nog belangrijker wordt dan in zijn rookie-seizoen en dat Wemby de offensieve productie bereikt die bij hem past: een uitverkorene. Of dit nu samengaat met het getal dat in april in de overwinningenkolom staat.
Met deze durf ik het aan: 61-21 en eerste in het Westen.
Vorig team: Detroit Pistons. Volgend team: Oklahoma City Thunder.
(Coverfoto van Jerome Miron-Imagn Images)
