Vroege ochtend. De kick van iets doen wat niet mag. Een buis-tv met het volume zo laag dat niemand wakker wordt, maar de helderheid op maximaal. Het scherm straalt kleuren uit die je alleen kende uit tekenfilms. De lichamen in dat caleidoscoop van parket en tribunes bewegen in een dans die gracieus en tegelijk wild is. Het voelde zo anders. Alsof je in een andere wereld gluurde. Het was bijna niet te geloven dat het echt was.<\/p>\n
Zonder te weten hoe het in de Verenigde Staten zelf werkte, gebruikte de NBA destijds een slogan die perfect aansloeg voor de verkoop over de Atlantische Oceaan: \u2018Where amazing happens.\u2019 Voor de lokale fan klonk het misschien als een overdreven reclameleus. Maar hier vingen die drie woorden precies het gevoel van iedereen die nieuwsgierig die drie letters inplugde\u2014doordrenkt van een zekere magie\u2014en het eigenlijk niet kon bevatten. <\/p>\n
\u2018Amazing\u2019 was het perfecte woord, want het leek werkelijk onmogelijk dat er mensen bestonden die konden wat wij in die korte fragmenten zagen: Top 10-hoogtepunten, All-Star-samenvattingen of documentaires. De vorige generatie had al laten zien dat het \u00e9chte mensen waren in Barcelona \u201992. Mijn generatie begreep niet hoe een jongen uit Barcelona zomaar tussen die buitenaardsen kon staan. <\/p>\n
Vandaag<\/a> lopen we het risico dat we het ongelofelijke niet meer geloven. <\/p>\n