Vroeg in de ochtend. De adrenalinekick van het verboden. Een ouderwetse beeldbuis-tv met het volume bijna uit, zodat je niemand wekt die nog doezelt, maar de helderheid op vol vermogen. Het scherm fonkelt in kleuren die tot dan toe alleen in tekenfilms bestonden. De lichamen die door dat caleidoscopische samenspel van parket en tribunes bewegen, dansen sierlijk en woest tegelijk. Het was zo anders \u2014 alsof je even in een andere wereld keek. Het was moeilijk te geloven dat het echt was.<\/p>\n
Zonder te weten wat het effect ervan in de Verenigde Staten zelf was, begon de NBA rond die tijd een slogan te gebruiken die perfect bleek om haar product aan de andere kant van de Atlantische Oceaan te verkopen: \u2018Where amazing happens.\u2019 Voor de Amerikaanse fans klonk het misschien als een loze reclameboodschap. Maar hier vingen die drie woorden precies het gevoel van iedereen die nieuwsgierig was naar die drie letters vol magie. <\/p>\n
\u2018Amazing,\u2019 wat \u201congelofelijk\u201d betekent, was het perfecte bijvoeglijk naamwoord. Het leek echt onmogelijk dat mensen konden wat we in kleine fragmenten zagen via Top 10-hoogtepunten, All-Star-samenvattingen of documentaires. De vorige generatie had in Barcelona \u201992 al bevestigd dat deze spelers echt van vlees en bloed waren. Voor mijn generatie was het onvoorstelbaar hoe een jongen uit Barcelona zich kon meten met die buitenaardse wezens. <\/p>\n
Vandaag<\/a> dreigen we ons geloof in het ongelooflijke te verliezen. <\/p>\n