De Spurs lopen tegen een onneembare muur aan

San Antonio bleef steken op 39 punten in de tweede helft door het uitstekende verdedigende werk van de Pistons

Foto van auteur

Geschreven door Nora Elisabeth van den Heuvel

Gepubliceerd op

Na 13 wedstrijden hebben de San Antonio Spurs weer ervaren hoe het voelt om te verliezen. En niet alleen dat: ze voelden opnieuw het gevoel van onmacht, van een tegenstander tegenover je die je niets laat doen, van een kleiner team lijken. Dat was het werk van een uitstekende Detroit Pistons, die in hun beste fases deden denken aan het team dat vorig reguliere seizoen zoveel wedstrijden won en dat deze met 93-105 binnenhaalde.

En dat terwijl het allesbehalve goed begon. De ploeg uit Michigan stond enkele minuten na het begin van het tweede kwart 14 punten achter, want de dominantie van Victor Wembanyama onder de basket en de treffzekerheid van Julian Champagnie van buiten leken twee elementen waar moeilijk een antwoord op te vinden zou zijn. Maar dat bleek niet zo: zodra de Pistons hun verdediging oplegden, wisten ze, zoals op hun beste avonden, daaromheen te groeien.

Want aan de andere kant waren de souplesse en de aanvallende middelen allesbehalve overweldigend. Ondanks het goede werk van Cade Cunningham en Daniss Jenkins om scoringskansen te creëren, kampten de Pistons met dezelfde problemen die ze San Antonio bezorgden, maar ze waren veel effectiever in het vinden van alternatieven. Met spelers als Ausar Thompson en Javonte Green, die bereid waren naar de andere basket te vliegen, scoorden ze 24 punten uit counters. Die gaven hen leven in hun momenten van grootste stagnatie en putten het moreel van de thuisploeg uit, die zag hoe haar fouten in de aanval snel werden afgestraft.

Zo slaagde San Antonio er niet meer in een gunstige reeks neer te zetten om te reageren toen het eenmaal achterstond. De punten kwamen met mondjesmaat, vooral in een derde kwart waarin ze slechts 18 punten scoorden en waarin de controle over de wedstrijd overging naar de bezoekers. Die hadden nooit een verpletterende voorsprong, maar die hadden ze ook niet nodig in een wedstrijd met zo weinig scoring. Het gevoel woog zwaarder dan de cijfers.

En dat gevoel zei dat er niets meer aan te doen was.

Misschien was het scenario anders verlopen als de Spurs niet op 9/40 uit de driepuntslijn waren blijven steken, maar die slechte score liet Detroit het idee versterken dat de winst van een dichte verf afhing. Ze dwongen Wemby weg van de basket, zodat hij zijn punten vanaf de middenafstand moest maken, zakten in om te voorkomen dat Harper comfortabel kon afronden, en lieten Fox en Castle verdwijnen… In die context vonden de thuisspelers niets anders om zich aan vast te klampen.

Plaats een reactie