De grote MVP-favoriet (sorry, Wemby) heeft een nogal bijzondere en contra-intuïtieve manier gevonden om zijn scoringsgemiddelde te laten zakken: 32 punten maken in één wedstrijd.
Dat deed hij gisteren in Atlanta. Daarbij voegde hij ook tien assists, acht rebounds, vijf steals en twee blocks toe aan de 114-124-zege van de Lakers. Zo’n prestatie zou van de avond van bijna elke gemiddelde NBA-speler een onvergetelijke maken. Maar voor Luka Doncic, onze hoofdpersoon, was het zijn op twee na laagste score van het seizoen.
Zo gaat dat als je leeft op 39,3 punten per wedstrijd.
De Sloveen speelde tot nu toe tien wedstrijden in het regular season en telt al zes keer minstens 40 punten, twee keer meer dan 50 en in totaal 393 punten. Voor een betere seizoensstart qua scoren moeten we zestig jaar terug in de tijd, naar de grootste naam in de geschiedenis als het om dit soort waanzin gaat, Wilt Chamberlain: 496 punten in zijn eerste tien wedstrijden van het seizoen 1961-62 en 529 in die van 1962-63.
En aangezien Wilt in een eigen, absurde competitie speelt om mee te vergelijken, is het waarschijnlijk veelzeggender om naar zijn collega’s van ‘nu’ te kijken.
De grafische analyse van Brian Martin voor NBA.com is alsof je Isinbayeva vergelijkt met de op één na beste polsstokspringster aller tijden. Het verschil is enorm.
Even enorm is het verschil tussen de beste scorer van het basketbalseizoen 2026-27 en wie in zijn slipstream probeert te komen zonder dat te lukken: tussen Doncic en Stephen Curry, de tweede scorer, zit 8,7 punten. Precies evenveel als tussen Curry en nummer vierentwintig, Nickeil Alexander-Walker. Eén trede voor Luka; tweeëntwintig plaatsen voor de rest.
(Bijna net zo indrukwekkend, trouwens, is dat een 38-jarige speler uitgroeit tot de tweede topscorer van de NBA. Waanzinnig, die D. Stephen).
Snelheid, kwaliteit en kwantiteit
Wat betreft zijn snelheid van impact: Doncic gaat zo ontketend de wedstrijden in dat zijn 21,7 punten bij rust al genoeg zouden zijn om hem bij de 25 beste scorers van de competitie te plaatsen, als je hele wedstrijden meetelt.
Oké, dat is duidelijk. Een offensief beest dat cijfers produceert. Aan kwantiteit dus geen gebrek. Maar hoe zit het met de kwaliteit? Gaat het volume gepaard met efficiëntie?
Laten we dat uitzoeken. Want wat Doncic doet, wordt met die tegenvraag nog waardevoller.
40,7% uit de driepuntslijn, terwijl hij vaker schiet dan ooit in zijn carrière: 13,5 pogingen per wedstrijd. Onvermoeibaar bombardement en de precisie om het te rechtvaardigen.
Daarbij komen 49,8% uit het veld en 88,1% van de vrijeworplijn. Stuk voor stuk records in negen NBA-seizoenen. De point guard van de Lakers komt in de buurt van de zeer exclusieve 50-40-90-club, terwijl hij meer dan 24 schoten per wedstrijd neemt. Een drieluik dat in de geschiedenis slechts negen spelers over een volledig reguliere seizoen hebben volgehouden, met Kevin Durant, Stephen Curry en Kyrie Irving als enige actieve spelers die het hebben gehaald.
Terug naar de driepunter: de linkervleugel is voorlopig zijn favoriete zone, met 31 uit 70, oftewel 44,3%, waar hij met zijn step back echt huishoudt (22 uit 55, 40%).
En tussen driepunters en vrije worpen maakt Doncic 26 van zijn 39 punten per wedstrijd. Dat is 2/3 van alles wat hij scoort. En dat is niet bepaald omdat het hem aan moeilijke worpen ontbreekt (38,3% op pull up threes).
Sterker nog, de intensiteit van die worpen, de felle verdedigers in het één-op-één en een herwonnen eerste pas dankzij het zichtbare gewichtsverlies stellen hem in staat weer succesvol te penetreren (60% uit twee-puntsworpen met de verdediger op zijn lijf) en zijn teamgenoten te vinden als de weg naar de basket potdicht zit (bijna 8 assists).
HOW DID HE FIND MAMU 🪄 Luka Magic was on full display last night, as he recorded his 8th consecutive 30+ PT game to go along with 10 AST & 5 STL to lead the Lakers to their 6th straight win! https://t.co/VaDrVtivHd
— NBA (@NBA) November 10, 2026
Maar we kunnen het grote risico niet ontkennen: Luka’s fysieke topvorm, die doet denken aan zijn jonge jaren in Dallas, gecombineerd met een enorm zelfvertrouwen en een even groot scoringsgemak, duwt hem naar een controle over en bezit van de bal die zelfs voor hem overweldigend is: 40% usage.
De kalender is lang, de eisen nemen toe, de brandstof is eindig en de diepte van de selectie beperkt. Terwijl Redick beslist of dit niet alleen houdbaar, maar ook raadzaam is met het oog op de playoffs, volgt hier nog een overweldigende grafiek in de vorm van een taartdiagram, waarin we zien dat de driepunter van boven de basket nauwelijks hulp nodig heeft van die uit de hoeken om de touwtjes in handen te houden.
En als de driepunters niet meer vallen?
De vraag van een miljoen – die de komende maanden vanzelf beantwoord wordt – is of de playmaker zijn verbluffende schotprecisie kan vasthouden, vooral van grote afstand.
En vooral: als de mindere periodes komen, heeft hij dan de nederigheid en de reflexen om meer te leunen op mid-range, meer catch and shoot en meer pick and roll-basketbal.
Tien wedstrijden garanderen niets voor april, dat is zeker. Maar zolang het duurt – en zolang het blijft duren – zijn wij erbij om ervan te genieten.
Want wat Doncic nu laat zien, mogelijk de meest allesbepalende speler ter wereld op dit moment, is cinema van de bovenste plank. En goede film, zoals die van Billy Wilder, kent geen kleuren.
(Omslagfoto van Gary A. Vasquez-Imagn Images)
