In de sport, en de NBA vormt daarop geen uitzondering, beoordeelt men boeken altijd op hun kaft. Het previewformaat, waar degene die dit schrijft vaak hypocriet over zeurt voordat hij zijn oordeel velt over deze of gene transfer, dit of dat team, slaat aan omdat het de kijker, luisteraar of lezer een startpunt geeft. Een vooropgezet idee van wat een team in een vacuüm is, om die verwachtingen te vergelijken met de werkelijkheid zodra die zich voordoet.
En van alle vooroordelen die de enorme leegte van de offseason in de nieuwsstroom opvullen, is er geen stelliger dan de onmogelijke match van Giannis Antetokounmpo en Bam Adebayo als binnenduo in Miami.
Zoals al tien jaar gebeurt, sinds Stephen Curry en de Warriors de geometrie van het spel veranderden, wezen de analyses op het gebrek aan ruimte in de aanval waartoe de Heat zich veroordeelden door het gebrek aan afstandsschot van het duo. En ja, als je hun gemiddelden optelt, maken ze over hun hele loopbaan samen één driepunter op 3,4 pogingen per wedstrijd, waardoor geen enkele verdediger zich aan hen vastklampt als ze buiten de boog staan.
Wetende dat, haastte Miami zich een handvol vermeende goede schutters binnen te halen. Klay Thompson heeft misschien geen benen meer, maar scoort vanuit stilstand nog steeds met enige zekerheid. Tim Hardaway Jr. komt van twee seizoenen in Detroit en Denver, waar zijn trefzekerheid opwoog tegen de chaos die hij veroorzaakt. Bobby Portis kwam in het pakket met Antetokounmpo en had vorig seizoen het beste percentage van de competitie (45,6%). Meer schutters, meer ruimte voor de twee bigs om binnen te opereren, toch? Nou, niet precies.
Schot zonder garnering
Of in elk geval niet als je die schutters ziet als punaises die op een vaste plek wachten tot de bal bij hen komt. Ruimte creëren vraagt inderdaad om schietdreiging. Maar om er genoeg van te creëren zodat twee spelers zonder noemenswaardig schot binnen op gelijke of superieure voet kunnen opereren, moet die dreiging beweeglijk zijn. Miami heeft goede schutters in de selectie. Andrew Wiggins, Klay, Portis, Hardaway Jr. en zelfs Davion Mitchell hebben de laatste tijd percentages variërend van redelijk tot goed. Alleen Hardaway en Thompson namen meer dan één driepunter per wedstrijd na dribbel (met redelijke percentages), en dan niet bepaald als ballenverdeler, maar na een screen of na de gebruikelijke herpositioneringsdribbel.
Hier doet het Miami pijn dat het Tyler Herro en Norman Powell kwijt is. Hun meest bekwame spelers in het schieten na de dribbel. In de veelbesproken stijl die Erik Spoelstra vorig seizoen ontwierp, waarin niet systemen regeerden maar elke speler carte blanche kreeg om vanuit de dribbel aan te vallen zodra hij een weg naar de basket zag, voelde Adebayo zich al een vreemde eend in de bijt: hij moest te veel aanvallen in de hoek wachten en zijn kwaliteiten als verdeler vanaf de top werden beperkt door de allergie van het systeem voor de pick-and-roll.
Na een korte poging een hybride systeem na te bootsen, heeft Spoelstra al ingezien dat het onmogelijk is die stijl aan te passen aan de huidige Heat. Vooral vanwege het gevaar een Adebayo, die in de eerste vier wedstrijden op 11,8 punten en een povere 40% schot stond, nog verder te vervreemden.
Bron: WTCN
Het is nog vroeg voor conclusies, want de twee overwinningen van Miami kwamen tegen een Atlanta Hawks dat het op vier na slechtste team van deze start is in het verdedigen van de omgeving van de basket, en tegen Indiana Pacers zonder Ivica Zubac. Toch is de aanpak van de aanval duidelijk anders. In die vijfde wedstrijd van het seizoen tegen Atlanta speelden de Heat 57 directe acties vanuit de pick-and-roll, meer dan in welke wedstrijd van de afgelopen twee seizoenen ook.
Spoelstra in het laboratorium
Het interessante, en wat Spoelstra zo bijzonder maakt, is dat de aanpak er niet simpelweg op neerkomt pick-and-rolls te herhalen met Antetokounmpo of met Adebayo om een van beiden erbij te betrekken. In de meeste acties is de big van het duo die aan de zwakke kant blijft tegelijkertijd aan het werk met een screen of dreigt hij langs de baseline, zodat aan de sterke kant een 2-tegen-2 met genoeg ruimte wordt gespeeld. De Heat herhalen veel curl-acties op 45º met Thompson of Wiggins, zodat de dreiging van hun schot hun beste playmaker op het halve veld vrijmaakt:
De screen is de eenvoudigste en meest effectieve manier om een non-shooter zijn verdediger naar de perimeter te laten trekken. Draymond Green heeft hier een carrière van gemaakt, wetende dat zijn handoff met Steph Curry, ook al raakt hij de bal niet eens in een badkuip, zijn tegenstander vrijwel tot aan het logo trekt. Sterker nog, dat en niets anders is de aanvallende aard van Bam, wiens meest onderscheidende kwaliteit ten opzichte van zijn positie het vermogen is zijn teamgenoten te betrekken via kleine doses creatie.
Daar begint Miami de sleutel te vinden om beiden in de aanval te verenigen: Adebayo dichter bij de actie brengen en ervoor zorgen dat Giannis’ balbezit beperkt blijft tot de transitie en af en toe een post-up.
Het is niet niks dat in deze paar wedstrijden de meest centrumachtige Antetokounmpo van de afgelopen tijd te zien is, met 36 rebounds, waarvan 11 aanvallend. Sinds het kampioenschap in Milwaukee heeft Antetokounmpo er steeds meer van afgezien om in binnenposities te wachten en te werken. Deels omdat de blessures van Khris Middleton het erg moeilijk maakten om daar schone ballen te ontvangen, en grotendeels door de ongeduld van iemand die zich in staat voelt om elke aanval vanaf het midden van het veld dribbelend door te breken. Als Spoelstra hem zonder bal zo actief krijgt en hem daar beneden vasthoudt, heeft hij een belangrijke slag gewonnen.
Water maken aan de onverwachte oever
Wat moeilijker te voorzien was, is dat de Heat een defensieve ramp zouden zijn: het vijfde team dat de meeste punten per honderd balbezitten incasseert in dit eerste deel. Vooral wanneer het onwaarschijnlijke duo samen op het veld staat. Los van hoe zwak ze zijn in verdedigende transitie (ze incasseren 26,3 punten per avond), heeft Miami enorm veel moeite om de perimeter van de tegenstander in bedwang te houden. De ballenverdelers komen voorbij een eerste linie die van elite komt, maar dat nu niet is, en de verdediging vervalt in het volstoppen van de zone met te veel lichamen.
Als gevolg daarvan zijn ze het team dat per avond de meeste driepunters tegen krijgt (17), met een absurd percentage van 44,4% van buiten de boog wanneer Bam en Giannis op het veld staan. Onhoudbaar, terwijl ze tegelijk het team zijn dat de restricted area het best verdedigt van de hele competitie.
Hier zit waarschijnlijk wat statistische afwijking in die zich zal stabiliseren naarmate er meer wedstrijden bijkomen. Ook zullen de Heat, zodra Antetokounmpo de defensieve concepten van Spoelstra opneemt, kunnen terugkeren naar hun geliefde zone en de bloeding stelpen, de pick-and-roll beter lezen en de benen van sommige verdedigers terugwinnen. Maar dat de aard van Giannis en Bam om de verf te prioriteren kan uitmonden in avonden vol bergen driepunters, is een realiteit waarmee Miami moet leren leven.
De conclusie van dit alles is dat er veel avonden zullen zijn waarop het samenspel van de twee sterren van het team er eenvoudig uitziet. Toch moet dit team worden beoordeeld op de grote dagen, wanneer de verdedigingen van de tegenstander niet de kluts kwijtraken door achter Klay Thompson aan te rennen langs screens, want de trefzekerheid tegen Indiana zal er niet elke avond zijn. Op avonden tegen opponenten die een degelijke center hebben die Giannis niet vrij onder de basket laat rondlopen. Op avonden waarop het gebrek aan creatie en schot vanuit de dribbel niet vanaf het tactiekbord kan worden omzeild.
Kortom: laten we het midden houden.
