Sommigen worden beter met de jaren, zoals goede wijn; en dan is er hij, die zich, als hij zich kon aanmelden voor de Draft van 2027, nog steeds als lottery pick zou laten kiezen.
LeBron James wordt over precies twee maanden 42 jaar en speelt zijn 24e seizoen in de NBA. Een absoluut record. Niemand had er ooit vierentwintig gehaald. Zelfs geen drieëntwintig. En degenen die tot tweeëntwintig (Vince Carter) of eenentwintig seizoenen kwamen (Garnett, Nowitzki, Parish, Paul, Willis), deden dat allemaal als bijna-gestopte spelers. Om een cijfer te noemen: van deze zes spelers had Dirk in zijn laatste seizoen voor zijn afscheid het hoogste scoringsgemiddelde, met 7,3 punten per avond.
Ook LeBron kampt met een daling in zijn cijfers: als prof heeft hij nog nooit een regular season afgesloten met minder dan twintig punten gemiddeld; momenteel is hij daar wel op weg naartoe, want in vijf wedstrijden met de Philadelphia 76ers staat hij slechts op 16,4 en met de slechtste eFG% sinds zijn rookiejaar: 48,6%.
Ook op de andere twee grote statistische fronten weet hij de schade niet te beperken: zowel bij rebounds als assists haalt hij geen dubbele cijfers.
Al met al hebben we een James die met zijn nieuwe shirt voorlopig gemiddeld 16,4 punten, 7 rebounds, 7 assists, 1,6 steals en 1 block haalt… een dode die even springlevend is als Kapitein Barbossa. En afgelopen vrijdag, ironie terzijde, zette de oude koning zijn kroon recht en leverde hij zijn beste optreden tot nu toe sinds zijn komst naar Pennsylvania.
Onaangetast door zijn leeftijd liet hij tegen de Knicks, de huidige NBA-kampioen, een spel zien in de stijl van zijn beste jaren.
Gedurende 33 minuten – zijn gemiddelde in deze seizoensstart – toonde hij een heel repertoire van zijn nog altijd aanwezige atletisch vermogen: hij liep met snelheid langs Hart voor een lay-up, draaide krachtig de post in over Mikal Bridges voor de 2+1, en herstelde in de verdediging om OG Anunoby met een prachtige block de weg naar de ring te versperren.
Nadat de Sixers in het laatste kwart een voorsprong van 14 punten hadden laten liggen, was het James — na een misser van Tyrese Maxey — die de wedstrijd tegen de Knickerbockers besliste.
Power forward is slechts een naam
Een blik op Basketball-Reference is genoeg om te zien dat de man uit Akron in de NBA alles heeft gespeeld en alle 5 posities met ongeëvenaard succes heeft bekleed. In zijn rookiejaar, met eindeloze jeugd, speelde hij vooral als shooting guard, maar vanaf het jaar daarop schoof hij door naar wat meer dan tien jaar zijn favoriete positie zou worden: die van small forward. Tussendoor speelde hij twee seizoenen als informele ‘4’, omdat er in Miami een zekere Chris Bosh rondliep die niet onder het plexiglas gevangen kon blijven. En hij had zelfs zijn eerste momenten als ‘5’, een positie waarop hij zich met het verstrijken van de tijd en de last van de kilometers steeds comfortabeler is gaan voelen, doordat hij sterk genoeg is en zijn lichaam gebruikt met de efficiëntie die twee decennia ervaring je geven.
In Philly hangt zijn startrol sterk af van wanneer Joel Embiid wel of niet beschikbaar is. Als de Kameroener er is, wordt power forward zijn meest gebruikelijke positie, waarbij hij in noodsituaties tussen de vleugel en de restricted area pendelt.
Starten als point guard – middelen heeft hij genoeg en in feite past hij ze in meerdere fases van de wedstrijd toe – zal niet nodig zijn, zoals wel het geval was in 2020-21 bij een Lakers-team zonder spelmaker.
Maar bij deze 76ers is het overbodig, want in Tyrese Maxey heeft LeBron, durf ik te stellen, een van de meest uitzonderlijke point guards met wie hij ooit in de NBA heeft gespeeld, met permissie van Luka Doncic en Kyrie Irving. Sterker nog, van de zeven assists die James tegen de Knicks gaf, waren er meerdere eerder gewone verplaatsingen op zeven meter van de ring onder het motto “Maxey, maak jij hem maar” dan echte afrondende passes.
Tussen hem en Jaylen Brown is het op dit moment ongetwijfeld de Texaan die de teugels in handen heeft en het gewicht van de basisvijf draagt. LeBron, op zijn 42e, teruggebracht tot luxe schildknaap en comfortabel in de buurt van de triple-double.
«Hij speelt al goed», zei coach Nick Nurse na de overwinning op de Knicks in een wedstrijd waarmee hun NBA Cup begon. «Maar dit was zonder twijfel zijn beste wedstrijd.»
Als we het over records hebben: er zijn voor James niet veel significante statistische mijlpalen meer te bereiken, dus we moeten het doen met deze laatste: gelijkstaan met Kareem Abdul-Jabbar als vijfde oudste speler in de NBA-geschiedenis met een wedstrijd van minstens 20 punten.
Een vijfde NBA-titel winnen met zijn vierde team — na ringen met Miami, Cleveland en de Lakers — zou echter wel een prestatie zijn die in de recordboeken vermeld mag worden.
Een fantastische eerste maand
De Sixers zijn het seizoen begonnen met een balans van 6-1 – koploper in de Eastern Conference – ondanks dat hun gebruikelijke basisvijf dit seizoen slechts drie keer samen op het veld stond.
Bovendien staan ze met 2-0 voor tegen de Knicks, de regerend kampioen, nadat ze ook al in New York hadden gewonnen op de openingsdag.
James tekende als free agent bij de Sixers grotendeels om plezier te hebben, te spelen met goede vrienden — zoals Maxey — en op hoog niveau te blijven strijden in een selectie met de hoogste ambities. Na de eerste maand van het seizoen kun je zeggen dat James op al die fronten als winnaar uit de bus komt.
«Ik heb het enorm naar mijn zin», zegt de man uit Ohio. «Ik hou van wat we elke avond bijdragen. Ik ben gek op onze competitieve geest; iedereen komt om te werken en geeft alles. Bovendien is het een erg leuke groep. Eerlijk gezegd ben ik een groot kind! Het is een genot om bij deze jongens te zijn, en ik ben ontzettend blij dat ik de beslissing heb genomen om hierheen te komen.»
Ik heb aan enkele van de belangrijkste wedstrijden in de geschiedenis van deze sport deelgenomen. Rust brengen in het team in de slotfase is simpelweg het gevolg van mijn ervaring. Of ik nu de bal in handen heb of niet, mijn taak is om mijn teamgenoten op de juiste plek te zetten en hen tijdens het spel te leiden.»
(Omslagfoto van Bill Streicher-Imagn Images)
